Ανάμεσα στις δασωμένες
πλαγίες του Παναιτωλικού και του θρυλικού Αρακύνθου (ή Ζυγού),
ξεδιπλώνει την απεραντοσύνη της η μεγαλύτερη λίμνη της πατρίδας μας, η
Τριχωνίδα.
Γύρω της, πανέμορφα, γραφικά χωριά τη συντροφεύουν στα μοναχικά ταξίδια της. Στα γαλήνια νερά της, επιφάνειας 98 χλμ., μήκους 19 χλμ. και μέγιστου βάθους 58 μ. βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη ψαριών και πουλιών, μερικά από το οποία είναι σπάνια.
Τα νερά της βροχής ή τα χιόνια που λιώνουν από τις βουνοκορφές γίνονται ρυάκια και ποτάμια, τα οποία τροφοδοτούν την Τριχωνίδα, τη λίμνη του Βραχωρίου, που μαζί με την «αδελφή» της, τη λίμνη Λυσιμαχία του Αγγελόκαστρου, άλλοτε πλημμύριζαν και ενώνονταν μεταξύ τους. Έτσι οι κάτοικοι των γύρω χωριών τις αποκαλούσαν, όλες μαζί, «Λίμνη του Απόκουρου».
Η επικοινωνία μεταξύ των παραλίμνιων χωριών γινόταν με ψαρόβαρκες, «γαΐτες» και καραβάκι. Το 1775 ο Αλάι Μπέης, θέλοντας να ενώσει τις δυο λίμνες, έφτιαξε 360 γεφύρια σε έκταση 3 χλμ. περίπου. Όταν δημιουργήθηκε η εθνική οδός, τα γραφικά αυτά γεφύρια χάθηκαν για πάντα.
Γύρω της, πανέμορφα, γραφικά χωριά τη συντροφεύουν στα μοναχικά ταξίδια της. Στα γαλήνια νερά της, επιφάνειας 98 χλμ., μήκους 19 χλμ. και μέγιστου βάθους 58 μ. βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη ψαριών και πουλιών, μερικά από το οποία είναι σπάνια.
Τα νερά της βροχής ή τα χιόνια που λιώνουν από τις βουνοκορφές γίνονται ρυάκια και ποτάμια, τα οποία τροφοδοτούν την Τριχωνίδα, τη λίμνη του Βραχωρίου, που μαζί με την «αδελφή» της, τη λίμνη Λυσιμαχία του Αγγελόκαστρου, άλλοτε πλημμύριζαν και ενώνονταν μεταξύ τους. Έτσι οι κάτοικοι των γύρω χωριών τις αποκαλούσαν, όλες μαζί, «Λίμνη του Απόκουρου».
Η επικοινωνία μεταξύ των παραλίμνιων χωριών γινόταν με ψαρόβαρκες, «γαΐτες» και καραβάκι. Το 1775 ο Αλάι Μπέης, θέλοντας να ενώσει τις δυο λίμνες, έφτιαξε 360 γεφύρια σε έκταση 3 χλμ. περίπου. Όταν δημιουργήθηκε η εθνική οδός, τα γραφικά αυτά γεφύρια χάθηκαν για πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου